من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی

پادشاه بيرون رفت و در را بست...

سه تن از آن چهار مرد بلافاصله شروع به کار کردند. اعدادي روي قفل نوشته شده بود، آنان اعداد را نوشتند و با آن اعداد، شروع به کار کردند.

نفر چهارم فقط در گوشه اي نشسته بود!

 آن سه نفر فکر کردند که او ديوانه است. او با چشمان بسته در گوشه اي نشسته بود و کاري نمي کرد. پس از مدتي او برخاست، به طرف در رفت، در را هل داد،باز شد و بيرون رفت!!!  

و آن سه تن پيوسته مشغول کار بودند. آنان حتي نديدند که چه اتفاقي افتاد که نفر چهارم از اتاق بيرون رفته!

وقتي پادشاه با اين شخص به اتاق بازگشت، گفت: «کار را بس کنيد. آزمون پايان يافته و من نخست وزيرم را انتخاب کردم».  

آنان نتوانستند باور کنند و پرسيدند: «چه اتفاقي افتاد؟ او کاري نمي کرد، او فقط در گوشه اي نشسته بود. او چگونه توانست مسئله را حل کند؟»  

مرد گفت:

«مسئله اي در کار نبود. من فقط نشستم و نخستين سؤال و نکته ي اساسي اين بود که آيا قفل بسته شده بود يا نه؟ لحظه اي که اين احساس را کردم فقط در سکوت مراقبه کردم. کاملأ ساکت شدم و به خودم گفتم که از کجا شروع کنم؟ نخستين چيزي که هر انسان هوشمندي خواهد پرسيد اين است که آيا واقعأ مسأله اي وجود دارد، چگونه مي توان آن را حل کرد؟ اگر سعي کني آن را حل کني تا بي نهايت به قهقرا خواهي رفت؛  هرگز از آن بيرون نخواهي رفت. پس من فقط رفتم که ببينم آيا در، واقعأ قفل است يا نه و ديدم قفل باز است».

پادشاه گفت:

«آري، کلک در همين بود. در قفل نبود. قفل باز بود. من منتظر بودم که يکي از شما پرسش واقعي را بپرسد و شما شروع به حل آن کرديد؛ در همين جا نکته را از دست داديد. اگر تمام عمرتان هم روي آن کار مي کرديد نمي توانستيد آن را حل کنيد. اين مرد، مي داند که چگونه در يک موقعيت هشيار باشد. پرسش درست را او مطرح کرد».  
?